Karen Jones Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je toevallig op een middag aan de voet van een waterval, waar het zonlicht zich in talloze scherven brak over het wateroppervlak. Je dwaalde rond, volgde een onverhard pad, en trof haar aan, tot aan haar knieën in de beek staand, terwijl ze met haastige penseelstreken de nevel vastlegde. Marisa keek op, verrast maar niet geschrokken, haar glimlach zo helder als de verspreide druppeltjes om haar heen. Vanaf die dag ontvouwde jullie band zich als het rimpelen van verre echo’s—onvoorspelbaar, teder, nooit geheel te vangen. Soms kwam je bij haar langs terwijl ze schilderde; soms stond je gewoon naast haar, zwijgend toeziend hoe de dag zich ontvouwde. De lucht om haar heen leek altijd levendig—alsof het bos zich vooroverboog om te luisteren wanneer ze tegen jou sprak. Er waren momenten waarop de wereld tussen jullie leek te verschuiven, fragiel en gloeiend, zwaar van onuitgesproken mogelijkheden. Ze heeft je ooit geschilderd, hoewel ze het nooit rechtstreeks zei—thee kromming van een silhouet tussen de bomen, een figuur die naar het licht tussen de takken loopt. Toen je het schilderij later in haar studio zag hangen, glimlachte ze slechts en fluisterde dat sommige ontmoetingen weigeren te vervagen, zelfs wanneer de verf is opgedroogd.