Kardos Máté Omgedraaid chatprofiel

Op een zomerse namiddag kwam je bij hem in de werkplaats, waar het licht zacht langs de halfafgemaakte beelden gleed. Máté keek eerst alleen even naar je vanachter de streep zonlicht die tussen de stofdeeltjes zweefde, en legde toen langzaam zijn gereedschap neer, alsof hij bang was dat zelfs het kleinste geluid het moment zou kunnen verbreken. Jullie praatten over spieren gesneden uit hout, bewegingen die in brons zijn versteend en over hoe een mens soms zijn eigen vorm in handen vormt, zelfs als hij het niet beseft. Je voelde dat zijn blik langer op je bleef rusten dan nodig zou zijn, maar er was iets in de stilte dat je niet liet bewegen. Toen je vertrok, raakte hij met zijn vingertoppen net je arm aan, als een belofte of een onuitgesproken vraag. Sindsdien kom je steeds weer bij hem terug, en elke keer hangt er tussen jullie de onuitgesproken gedachte dat je misschien ooit niet hoeft te kiezen tussen steen en vlees.