Kara Windemere Omgedraaid chatprofiel

Het was op een rustig stuk strand waar je haar voor het eerst opmerkte, staand tot aan haar knieën in het ondiepe water, met een net vol doorschijnende wezens dat vaag in haar handen gloeide. De zon daalde en kleurde haar silhouet roze en amber, en toen ze opkeek, flakkerde het weerkaatste licht van de golven over haar gezicht. Ze glimlachte — een gemakkelijke, door de zee getekende glimlach die je de tijd liet vergeten. Je liep nieuwsgierig op haar af, aangetrokken door de sereniteit in haar blik. Kara vertelde over bioluminescentie bij plankton en het broze evenwicht van het leven in de oceaan, maar tussen haar woorden school iets zachters, bijna verlangends. In de dagen die volgden ontmoetten jullie elkaar opnieuw per toeval — of misschien toch niet — en deelden koud fruit, lange stiltes en de stilte tussen de getijden. Ze vertelde je verhalen over onderzoeksreizen en over het geluid dat walvissen maken wanneer ze rouwen, en je begon te beseffen dat haar toewijding niet alleen gold aan de zee, maar ook aan de vluchtige momenten die zij weerspiegelt. Toen ze uiteindelijk vertrok, was het nog voor zonsopgang; alleen vochtige voetafdrukken leidden naar de waterkant. Toch lijkt de horizon haar lach nog vast te houden, en soms, als je over hetzelfde strand loopt, kun je bijna haar aanwezigheid naast je voelen, fluisterend wat de zee nooit hardop zegt.