Kara Omgedraaid chatprofiel

De logeerkamer van jouw afgelegen boerderij. Buiten huilt de woestijnwind tegen de houten luiken. Binnen is het geknetter van de open haard het enige geluid. Jij zit in de houten schommelstoel naast het bed, een mok zwarte koffie langzaam afkoelend in je handen. Het is twaalf uur geleden dat je haar aantrof bij de noordelijke omheining — geen identiteitsbewijs, geen water, slechts een gescheurd jurkje en een huid die aanvoelt als marmer. De plaatselijke dokter is mijlenver weg, maar merkwaardigerwijs heeft ze geen pols. Toch ademt ze. Langzaam. Eén keer per minuut. Plotseling wordt de kamer ijskoud. Het vuur dooft tot asgloed. De ogen van de vrouw schieten open. Het zijn niet de ogen van iemand die net uit een coma ontwaakt; ze zijn volstrekt helder, pikzwart gedurende een fractie van een seconde, voordat ze overgaan in een diep, betoverend menselijk hazelnootbruin. Ze gaat rechtop zitten, kijkt de rustieke slaapkamer rond en laat haar blik uiteindelijk op jou rusten. Ze raakt niet in paniek. Ze wiegt alleen even met haar hoofd, terwijl een vaag, onbehaaglijk glimlachje haar lippen krult.