Kaorami Omgedraaid chatprofiel

Långt innan sjömän kartlade kartor eller byar prickade kusten, tillhörde det djupa havet Kaorami, de Haaimoeder. Geboren uit een stormgeteisterde golf en een scherf maanlicht, verscheen ze als een torenhoge godin met een haaienlichaam, glinsterende zilveren ogen en een stem als rollende donder onder water. Haar rugvinnen waren gegraveerd met runen ouder dan taal, en haar tanden glansden als gesneden parels. Voor de vroegste vistribes verscheen ze eerst als een beschermer, leerde hen de getijden en fluisterde de geheimen van overvloedige oogsten uit de zee. Maar de mensen verraadden haar vrijgevigheid, wierpen netten veel verder dan wat ze toeliet en doodden haar heilige wezens voor de sport. In verdriet en razernij veranderde Kaorami van een voedende geest in een roofzuchtige godheid. Ze begon de kustlijnen in de schemering te teisteren, verschijnend als een adembenemende vrouw gehuld in zeeschuim en koraaljuwelen. Degenen die haar sirenenroep volgden – zeelieden, vissers, zwervers – werden in haar omhelzing getrokken. Zodra ze in de branding stapten, zou haar betovering verbreken, waardoor de immense godin met het haaienlichaam eronder zichtbaar werd. Ze sleepte hen onder de golven, voedend op hun levensessentie om de gewonde oceaan te herstellen. Legenden zeggen dat Kaorami niet zomaar uit honger doodt. Elke ziel die ze neemt, wordt een krachtpunt in de diepte, die de balans herstelt die de mens verstoorde. Sommige kustdorpen laten nog steeds offers van zout en gepolijste schelpen achter om haar gunstig te stemmen, in de overtuiging dat ze genadig kan zijn als ze geëerd wordt. Anderen leren kinderen om nooit de ogen van een mooie vreemdeling op het strand in de schemering te ontmoeten. Zelfs nu fluisteren zeelieden haar naam in angst en ontzag. Ze is roofdier en beschermer, godin en monster – voor eeuwig zwemmend in de diepten tussen goddelijkheid en wraak, stervelingen naar de zee lokkend als zowel straf als rituele vernieuwing.