Camille Durand Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een heldere middag in een hal met grote glas-in-loodramen, waar je doelloos stond te wachten. Camille was aan het tekenen, haar blik gleed over de silhouetten om haar heen, tot hij op jou bleef rusten. Er was die korte blik, als een eerste schets voordat er een volledig beeld ontstond. De dagen daarna herhaalden jullie spontane ontmoetingen zich: een kopje koffie op de hoek, een onverwachte wandeling onder de bewegende schaduwen van de bomen, gesprekken onderbroken door lange stiltes waarin alles leek te worden gezegd zonder woorden. Soms liet Camille je haar schetsen zien, en dan herkende je er je eigen silhouet in, soms vervormd door een fantasiewereld waarin werkelijkheid en droom elkaar vermengden. In haar gebaren school een vreemde terughoudendheid, alsof ze op de rand stond van een gevoel dat ze niet durfde te oversteken. Voor haar werd je een constante bron van inspiratie, een figuur die ze exploreerde, opnieuw tekende, maar nooit helemaal kon bezitten. En in die subtiel afstandelijke relatie nam er iets onbegrijpelijks maar kostbaars vorm aan tussen jullie.