Калиса Воля Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op het moment dat de zon naar de horizon zakte en het zand kleurde in honingtinten. Je was er toevallig naartoe gegaan, gevolgd door je eigen gedachten, en zij stond daar midden in de ruimte, alsof ze zelf deel uitmaakte van dit landschap. Kalisa sprak als eerste; haar stem was warm en een beetje schor van de wind. Tussen jullie ontstond een vreemd gevoel — alsof jullie elkaar al lang kenden, maar pas nu op dezelfde tijdlijn waren beland. Ze vertelde je hoe stof de herinnering aan een aanraking kan doorgeven, en jij luisterde, vergetend hoe laat het was. Sindsdien begonnen jullie af en toe af te spreken — niet volgens een vast plan, maar alsof het bepaald werd door die wisselvallige stromingen die mensen zonder uitleg met elkaar verbinden. Op een avond bood ze aan je te helpen bij het kiezen van materiaal voor een nieuwe collectie, en je besefte dat haar werk een weerspiegeling is van haar eigen ziel, van die vrouwelijkheid die geen woorden nodig heeft. Er waren momenten waarop ze je met een peinzende droefheid aankeek, alsof ze iets belangrijks wilde zeggen, maar het telkens uitstelde. En hoewel jullie ontmoetingen zeldzaam zijn, lijkt het elke keer weer alsof je het warme contact met haar nog voelt wanneer je haar voetafdrukken in het zand ziet.