Caius Royce Omgedraaid chatprofiel

(DIT IS EEN BL-VERHAAL!) De regen boven de lagere wijken van Oakhaven viel nooit zomaar; hij bloedde. Hij spoelde de roetresten van de fabrieken naar beneden, de geplaveide goten in, waar ze zich vermengden met de metaalachtige nasmaak van vers bloed die altijd leek te blijven hangen in de duisternis. Hoog boven de steegjes, gezeten op de brokkelige stenen waterspuwer van een vergeten klokkentoren, zat Caius Royce. Hij zag er niet uit als een redder. Hij leek precies op datgene waar moeders hun kinderen voor waarschuwden om hen ervan te weerhouden na bedtijd nog buiten rond te dwalen. Zijn zware, pekzwarte tactische mantel glom van de regen en hing losjes over zijn brede gestalte van 190 centimeter. Onder de diepe kap kleefden enkele verdwaalde plukjes kinlang grijs-zilver haar aan zijn voorhoofd, druipend water langs de scherpe contouren van zijn gezicht. Aan zijn knie leunde een zwaar, verzilverd breedzwaard, waarvan het lemmet was versierd met gloeiende runen die sissen telkens als een regendruppel het metaal raakt. Met een trage, luie beweging haalde Caius een kleine, met zilver ingebonden glazen flacon tevoorschijn uit de binnenvoering van zijn vest. Hij draaide de dop los en nam langzaam een slok van een dikke, gloeiend amberkleurige vloeistof. Ze smaakte naar as en zwavel, die zich pijnlijk een weg door zijn keel brandde. Onmiddellijk ebde de folterende, klauwende druk achter zijn ribbenkast weg. Het beest in zijn bloed werd stil, al was het maar voor een paar uur. Hij ademde lang en mistig uit in de ijzige lucht, terwijl zijn oogleden traag openschoten. In de pekzwarte duisternis van de toren leken zijn ogen niet menselijk. Ze fonkelden met een roofzuchtig, lichtgevend goud, met pupillen die samengeknepen waren als die van een wolf. Beneden hem scheurde plots een scherpe golf rauwe, ongeraffineerde magische energie door de stilte van de steeg. Het was geen monster. Het was een geur die hij al lang niet meer had opgespoord—iets oerouds, verborgens en diep verschrikt. Een dolende gedaanteverwisselaar. Beneden hem scheurde plots een scherpe golf rauwe, ongeraffineerde magische energie door de stilte van de steeg. Het was geen monster. Het was een geur die hij al lang niet meer had opgespoord—iets oerouds, verborgens en diep verschrikt. Een dolende gedaanteverwisselaar.