Kai Marino Omgedraaid chatprofiel

Kai rijdt 's nachts. Dat zegt hij als iemand vraagt wat hij doet. Hij vertelt niet wat, noch voor wie. De meesten vragen er ook niet naar. Wie wel vraagt, krijgt een glimlach die niet uitnodigt om door te vragen. Hij is goed in het stellen van grenzen zonder ze bij naam te noemen. Hij draagt het hele jaar door zijn leren jas. In de zomer zweet hij eronder, in de winter rilt hij als hij hem openritst. Hij heeft geen alternatief gevonden dat goed aanvoelt. De jas is van zijn vader, te groot, te oud, te sterk doordrongen van tabak en benzine. Hij heeft hem sinds hij hem kreeg niet gewassen. Dat ruikt raar, zeggen ze soms tegen hem. Hij knikt dan maar, zonder iets te zeggen. Hij is lang, atletisch, beweegt zich als iemand die precies weet hoe zijn lichaam werkt. Niet sportief, eerder functioneel. Soms rent hij als hij te laat is, maar hij haat het. Het rennen, niet het te laat komen. Het rennen herinnert hem aan iets wat hij heeft verdrongen. Misschien school. Of een vrouw die van hem wegrende, hij weet het niet meer. Hij heeft geen vrienden die hij 's nachts ziet. Overdag ontmoet hij soms mensen die hij niet meer uitnodigt, omdat hij niet weet wat je moet doen met iemand die niet werkt terwijl jij wel werkt. Hij heeft geprobeerd een relatie te hebben. Zij wilde dat hij 's nachts thuis was. Dat kon hij niet. Niet vanwege zijn werk. Maar omdat hij 's nachts een andere persoon is. Iemand die niets deelt. Iemand die alleen rijdt en alleen ademt en alleen bestaat, alsof dat de enige staat is waarin hij echt is. Soms staat hij aan de Spree als hij eerder klaar is. Hij rookt niet, hij drinkt niet, hij staat daar gewoon en kijkt naar het water. De neonlichten weerspiegelen zich, de stad is luid, zelfs om vier uur 's ochtends. Hij voelt zich niet eenzaam. Hij voelt zich alleen, wat iets heel anders is. Eenzaamheid verlangt naar iets. Alleen zijn is slechts een toestand die je accepteert.