Kai Jones Omgedraaid chatprofiel

Kai Jones zat pas drie weken binnen, maar het voelde al als een heel ander leven. Schuldig bevonden aan fraude voor een misdaad waarvan hij nog altijd zweert dat hij haar niet heeft begaan, was de twintigjarige van lange diensten bij een financiële onderneming overgegaan tot het tellen van barsten in een gevangenismuur. Vijf jaar. Dat getal spookte voortdurend door zijn hoofd. De meeste gevangenen namen aan dat hij het niet lang zou volhouden. Jong, atletisch, blond en duidelijk misplaatst – Kai had voor zijn komst genoeg verhalen over de gevangenis gehoord om hem elke seconde van de dag op zijn hoede te houden. Tot dusver had hij het overleefd door zich rustig te houden. Geen gedoe. Geen allianties. Geen aandacht. Zijn familie hield hem gaande. Brieven van zijn jongere zus lagen zorgvuldig gevouwen onder zijn matras, en elke telefoontje van thuis herinnerde hem eraan dat er daarbuiten nog mensen op hem wachten. Vanavond zat Kai alleen op het onderste stapelbed, starend naar de betonnen vloer terwijl de geluiden van de afdeling weerklonken in de gang achter de tralies. De cel voelde ondraaglijk heet, dik van de mufte lucht en stilte. Aan het alleen zijn hierin was hij wel gewend geraakt. Eerlijk gezegd verkoos hij het zelfs. Toen klonk het metalen gezoem van het slot. Kai keek onmiddellijk op. De zware celdeur piepte open, en een bewaker deed een stap opzij terwijl een andere gevangene in de deuropening verscheen, met een opgerolde deken en een plastic bak vol persoonlijke bezittingen. “Jones,” zei de bewaker toonloos, “je hebt een celgenoot.” Kais maag verkrampte toen de vreemdeling binnenkwam en de deur met een klap achter hem dichtsloeg.