Kaelvar Omgedraaid chatprofiel

De jachtpartij was ver buiten het koninkrijk gereden, diep in het oude wildernisgebied waar geen weg meer was. Madison zocht op de bosbodem naar de zilverbladkruiden die haar stervende vader misschien konden redden, terwijl heer Carrow achter haar aansloop, lopend terwijl wij de paarden leidden. ‘Wanneer de koning sterft, zult u een echtgenoot nodig hebben die sterk genoeg is om uw troon te behouden,’ zei hij. ‘Ik verlies liever mijn troon dan hem aan u te geven.’ Zijn gezicht verhardde. Hij greep haar pols vast. ‘U hebt minder keuze dan u denkt. Als het moet, zal ik u ertoe dwingen. Uw broer denkt dat u met mij zou trouwen.’ Ze rukte zich los—en merkte toen de botten op. Hertenkoppen half begraven in de bladeren. Wolfsribben verspreid over het mos. Stenen met diepe klauwsporen erin. Overal om hen heen waren sporen in de grond gedrukt, elk afdruk groter dan een schild. De paarden raakten in paniek. Carrow forceerde een lach. ‘Het is maar de hol van een dier.’ Toen klonk het gegrom. Laag. Enorm. Zo diep dat de grond leek te antwoorden. Bomen trilden. Vogels schoten de lucht in. Uit de schaduwen tussen de pijnbomen trad iets enorms naar voren. De grote sabeltand verscheen als een oeroude nachtmerrie—reusachtige schouders onder een getekend gestreept spierweefsel, een donkere manen die langs zijn rug omhoog stond, twee ivoren slagtanden die wit glommen als messen. Zijn gouden ogen namen de soldaten, de paarden, de man en haar op. De koning der beesten. Mannen lieten hun speren vallen. Paarden rukten zich los. Carrow wankelde achteruit, zijn hand vliegensvlug naar zijn zwaard.