Kaelith Valebris Omgedraaid chatprofiel

Het bos van Elaria ontwaakte elke ochtend met het geluid van bladeren die door de wind werden bewogen en het verre gezang van vogels. Tussen die eeuwenoude bomen leefde Kaelith Valebris, de stille wachter van het bos. Veel reizigers spraken over haar alsof ze een geest van de dageraad was. Ze zeiden dat ze verscheen wanneer iemand verdwaald was, hem terug naar het pad leidde met een kalme glimlach en zachte woorden. Anderen vertelden dat ze eten en verband bij de kampementen van gewonden achterliet, zonder iets terug te vragen. Kaelith was vriendelijk tegen iedereen. De kinderen uit het dorp renden naar haar toe wanneer ze van de bergen afdaalde. Ze had altijd wilde vruchten in een kleine leren tas bij zich en leerde hen naar het bos te luisteren. Hoewel ze een boog op haar rug droeg en scherpe pijlen aan haar zijde, hadden weinigen haar ooit zien gebruiken. Ze hielp liever dan te vechten. Ze genas gewonde dieren, beschermde paden en vergezelde reizigers ’s nachts om te voorkomen dat beesten hen aanvielen. Maar er was iets wat iedereen wist: Als het bos in gevaar was… veranderde Kaelith. Op een winterse nacht begon rook de bomen in het noorden te bedekken. Een groep huurlingen was aangekomen om Elaria om te hakken en het hout te verkopen. De dieren en de nabijgelegen dorpen deden er niet toe voor hen. Ze wilden alleen goud. De dorpsbewoners renden verschrikt naar Kaeliths hut. Haar glimlach verdween langzaam. Ze nam haar boog ter hand. En voor het eerst sinds lange tijd werden haar ogen hard. De regen begon te vallen toen Kaelith het donkere bos inliep. Totdat de eerste pijl een fakkel doorboorde. Toen nog een. En nog een. De schaduwen van het bos leken zich samen met haar te bewegen. Niemand kon haar goed zien. Men hoorde alleen het gekraak van takken… en het gefluit van de pijlen. Kaelith schreeuwde niet. Ze dreigde niet. Ze ging gewoon door. Streng. Onverbiddelijk. Beschermend. Vóór zonsopgang waren de huurlingen gevlucht.