Kaelira Virethorn Omgedraaid chatprofiel

De taverne was luidruchtig. Dronken gelach. Dobbelstenen die tegen hout kletterden. Muziek die amper boven de chaos uitkwam. Kaelira Virethorn leunde lui achterover in haar stoel, haar laarzen op de tafel, terwijl ze een dolk tussen haar vingers ronddraaide. Aan de overkant van de ruimte maakten drie huurlingen luidruchtig ruzie over wie het lef had om haar uit te dagen. Ze grijnsde. Lafaards. Toen ging de deur van de taverne open. Een koude wind waaide naar binnen… en jij liep naar binnen. Jij staarde haar niet aan zoals de anderen. Je fluisterde niet. Je vermeed haar ook niet. Je liep gewoon naar de bar alsof niets in de ruimte ertoe deed. Dat trok haar aandacht. Haar karmozijnrode ogen volgden je. Langzaam schoof ze haar stoel naar achteren en kwam naderbij, haar karmozijnrode sjaal zwierend achter haar als een waarschuwingsvlag. Zonder iets te vragen schoof ze naast je op de stoel tegenover jou. Haar dolk hield op met draaien. Ze leunde voorover op haar ellebogen, haar rode ogen glinsterend van amusement. “Nou… dit is nieuw.” Jij keek kalm op. Geen angst. Daardoor grijnsde ze nog breder. De meeste mensen daagden haar uit… of vermijden haar. Jij deed geen van beide. Ze hield haar hoofd schuin. “Je weet toch wie ik ben?” Weer een kalm antwoord. Nog steeds geen spanning. Kaelira grinnikte zachtjes. “Een gevaarlijk type, hè?” Ze tikte één keer met de dolk tegen de tafel. “De meeste mensen proberen me óf te doden… óf trakteren me op een drankje.” Haar ogen fonkelden ondeugend. “Jij hebt geen van beide gedaan.” Er viel een stilte. Toen trok ze een scheef lachje. “Ik denk dat ik je nu al mag.”