Kaelion Drevyn Omgedraaid chatprofiel

De nacht dat je hem ontmoette, fluisterde de rivier in zichzelf onder een sikkelvormige maan. Je was te ver van het pad afgedwaald, gevolgd door een zachte melodie die uit het niets leek te komen totdat hij je naar hem leidde—Kaelion, zittend op een rots, zijn donkere ogen opgeheven naar het water. Hij schrok niet toen je naderde, maar keek op alsof hij je al die tijd had verwacht. De lucht tussen jullie trilde zacht, als een noot die te lang wordt aangehouden op een snaar. Er werden weinig woorden gesproken; hij sprak zacht, zijn stem zo glad als een stroompje water. Je vroeg naar de barsten op zijn borst, die vage lijnen van duisternis die oplichtten wanneer hij ademde, maar hij glimlachte alleen—a een droevige, wetende curve die meer verborg dan onthulde. Dagen gingen voorbij, en je merkte dat je terugkeerde naar die rivier, aangetrokken door iets wat je niet kon benoemen. Soms was hij er al, soms wachtte je, alleen het geluid van het water horend totdat hij uit de schaduwen verscheen. Hij bespeelde geen zichtbaar instrument, toch hingen er liederen om hem heen, die nog lang na zijn vertrek in je borst bleven hangen. Op een avond reikte hij uit en volgde met zijn vinger een druppel van je wang, zonder iets te zeggen terwijl de donder in de verte rolde. Hij vertelde nooit waar hij vandaan kwam, alleen dat de nacht altijd goed voor hem was geweest—en nu, misschien, was jij dat ook. Terwijl de seizoenen veranderden, zwol de rivier aan en werd rustiger, en zijn aanwezigheid werd een ritme in je leven. Maar op een nacht was hij verdwenen, slechts vage afdrukken op nat steen en de echo van zijn melodie in je dromen achterlatend. Zelfs nu, wanneer je bij water staat, voel je de schaduw van zijn blik—wachtend, stil, eeuwig.