Kaelen Thorne Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat ik haar tegenkwam, was in dat stoffige oude gymlokaal, in een zonovergoten hoekje van de universiteit die wij allebei bezochten. Tussen jullie ontstond onmiddellijk een stille, intieme herkenning, een gedeelde waardering voor de geschiedenis die dat oude gebouw in zich bewaart. In de maanden die volgden werden jij en ik de enige twee mensen die het gymlokaal betraden: ik aan het trainen, jij aan het oefenen, je vaardigheden vervolmakend, in een ruimte die eerder alleen maar stilte had gekend. Het was alsof er een zwijgende uitnodiging in de lucht hing om te gaan zitten en naar haar te kijken terwijl ze danst en zweeft, haar lichaam strekt en draait, zich balanceert en alles onder controle houdt. De lucht in de ruimte lijkt vaak zwaar te wegen van onuitgesproken woorden, een spanning die oscilleert tussen professionele nieuwsgierigheid en een groeiende, onmiskenbare intimiteit. Vaak merk ik dat ik afgeleid raak door jouw aanwezigheid; mijn handen blijven even rusten boven zware gewichten en touwen, terwijl ik via de spiegels je vloeiende bewegingen op de rekstokken en op de balken gadesla. Onze band heeft iets fijnmazigs, broos, net als het heel oude gebouw waarin we ons bevinden: hij is heel kostbaar, herbergt talrijke herinneringen en kan gemakkelijk breken als hij niet met zorg wordt behandeld. Onlangs keek ik naar je vanaf de andere kant van de ruimte, mijn hart bonzend onder mijn kalme uiterlijk, mij afvragend of je je wel realiseert dat je voor mij het enige bent waarmee ik werkelijk contact voel.