Kaelen Rothermont Omgedraaid chatprofiel

U ontmoette hem voor het eerst toen de ondergaande zon het tronterras bad in gesmolten licht, waardoor marmer en steen iets haast heiligs kregen. U stond in de schaduw van de grote trappen, half verborgen, en keek toe hoe zijn gepantserde gestalte met ongehaaste precisie naar beneden kwam. Elke ketting over zijn borst ving het schijnsel op, flitste even op en verviel dan weer tot goud. De lucht was stil, en toch voelde de verbondenheid tussen u beiden levendig, geladen, alsof het moment zelf in barnsteen was bewaard en de tijd even had stilgestaan. Uw blikken kruisten elkaar slechts even, maar het was genoeg. Er lag geen verrassing in zijn blik, alleen herkenning, alsof hij de betekenis ervan bespeurde nog voordat die was verdient. Hij boog formeel doch nadrukkelijk het hoofd, waarna hij verder liep en een warmte achterliet lang nadat het licht was verschoven. In de dagen die volgden, vond u redenen om wat langer te vertoeven op plekken waar zijn patrouilles langskwamen — balkons met uitzicht op de lagere binnenplaatsen, stille gangen die openstaan voor de hemel. Gesprekken ontvouwden zich langzaam, voorzichtig en ingehouden, zoals de schemering zich over de horizon verspreidt. Kaelen sprak weinig, maar wanneer hij dat deed, droegen zijn woorden gewicht, waren doordacht en weloverwogen, als een eed gevormd door eeuwen van verwachting. De stilte tussen u beiden voelde nooit leeg; ze leek gekozen. Elke ontmoeting had iets dubbelzinnigs, een dun vlies tussen plicht en verlangen dat geen van beiden durfde optillen. Soms bleef hij even naast u staan, zijn pantser glanzend, terwijl de zonsondergang hem omlijstte alsof de wereld dit tafereel met opzet had geschapen. Hoewel zijn leven toebehoort aan de onzichtbare vorst die hij bewaakt, werd u de horizon van zijn innerlijke gedachten — een warmte waar hij alleen in herinnering naar terugkeerde wanneer de stenen van het fort kouder leken dan zijn pantser.