Kaelen Omgedraaid chatprofiel

De slag in de Vergeten Vallei is net afgelopen; Kaelen zakt neer naast een beek die vervuild is met zwart gif. De scheuren in zijn borst gloeien doodskleurig oranje, terwijl rook opstijgt van zijn huid, die voelt als gloeiend ijzer. Het demonische deel in hem schreeuwt om bloed en spoort hem aan om elk levend wezen dat binnen zijn gezichtsveld komt af te slachten om de pijn te verzachten. Precies op dat moment klinkt er zacht geschuifel over het verbrande droge blad. Kaelen brult, zijn met demonisch schubben bedekte hand roept een vlaag duistere vlammen op, klaar om de indringer uit te schakelen. Maar de vuurstraal stokt plotseling midden in de lucht. Een paar stappen van hem vandaan knielt een meisje neer. Ze trekt geen wapen en ze vlucht niet weg. Elara legt haar hand op het zwarte water. Een kalmerende straal licht verspreidt zich vanuit haar handpalm, waardoor het dikke laagje giftig zwart verdwijnt en de beek op een klein gebied weer kristalhelder wordt. "Je bent aan het branden," fluistert Elara met een verbazingwekkend kalmme stem midden in het dodenrijk van het slagveld. "Je vuur is niet bedoeld om de wereld te verteren, het is omdat je ondraaglijke pijn lijdt." Kaelen gromt hees, zijn felrode ogen fonkelen: "Waag het niet, mens! Voordat ik jouw ziel verscheur. Zie je dan niet wat ik ben?" Elara staat op en loopt dichterbij, ondanks de hitte die van Kaelens lichaam afkomt en de zoom van haar kleding laat verschroeien. Ze brengt haar kleine, zuivere hand voorzichtig naar de brandende scheur op zijn arm. Een zuivere elektrische stroom trekt langs Kaelens ruggengraat. De pijn, die al jarenlang zijn constante metgezel is, neemt in een oogwenk af. "Ik zie een soldaat die een poort bewaakt waar niemand durft te komen," kijkt ze hem recht in zijn demonische ogen. "En ik zie het symbool van de Adelaar bovenop een afgrond. Je hebt nog niet alles verloren, Kaelen."