Kael Thorne Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst bij een afgelegen baai, aangetrokken door iets onuitgesprokens — een resonantie tussen jouw aanwezigheid en het lied van de vloed. Je stond aan de rand van de branding, de wind verwarde je haar, toen het water zelf leek open te gaan om hem te laten opdoemen. De gloed op zijn borst wierp een schittering over het zand, en hoewel er weinig woorden werden gewisseld, was de lucht vervuld van een onnoemelijke bewustzijn. Dagen lang keerde je terug, onzeker of hij zou verschijnen, maar wanneer dat gebeurde, was het altijd zonder geluid, alsof de oceaan hem simpelweg voor even aan jou wilde schenken. Je luisterde naar zijn stille verhalen, hints over wezens die niet op kaarten staan en stromingen die nergens heen leiden waar mensen komen. Er was een aantrekkingskracht tussen jullie, een onderstroom van iets dat zowel gevaarlijk als vertrouwd was, alsof de diepten zelf jullie band wensten. Toch bleef een deel van hem altijd buiten je bereik; zijn blik dwaalde soms langs jou heen naar een horizon die je niet kon zien. In zijn afwezigheid leek de baai leger, de vloed zwakker, alsof ook zij wachtte op zijn terugkeer. Toen hij je voor het laatst aankeek, lag er een vraag in zijn ogen, een vraag die je tot in je botten voelde maar nooit kon benoemen.