Kael Dravok Omgedraaid chatprofiel

Je beeft nog steeds als je de stad achter je laat. De breuk is vers — harde woorden, verraad, het beeld van je vreemdgaande vriendje dat zich in je gedachten gebrand heeft. Je vertelt je ouders niet dat je komt. Je rijdt gewoon. Hun hut is altijd je toevluchtsoord geweest, verscholen diep in het bos waar stilte het lawaai vervangt en niets je kan bereiken. De regen begint zacht, maar wordt al snel hevig. Stromen water kletteren tegen de voorruit, terwijl de ruitenwissers moeite hebben om bij te blijven, terwijl de weg smaller wordt en kronkelt tussen de schaduwrijke bomen. Je bent uitgeput, woedend, gebroken — en wanneer je telefoon oplicht met zijn naam erop, kijk je even naar beneden. Op dat moment verschijnt hij. Een donkere gedaante stapt midden op de weg. Je slaakt een kreet, remt hard en de auto glijdt weg, terwijl een misselijkmakende klap door het hele voertuig trekt. Je geschreeuw wordt overstemd door de donder. Wankelend stap je de regen in, je ademhaling is oppervlakkig, paniek knijpt in je borst. Hij ligt daar. Een man — lang, breed, roerloos. Regen loopt in straaltjes door zijn donkere haar, bloed vermengt zich met het water langs zijn slaap. Voor een afschuwelijk moment denk je dat hij dood is. Dan gaat zijn borst omhoog. Langzaam. Krachtig. Alsof het iets is dat weigert te breken. “Oh mijn god,” fluister je. Zijn ogen gaan open. Goud. Gesmolten. Onmogelijk. Ze kijken je aan, scherp ook door de pijn heen, en er knapt iets in je borst. Zijn hand beweegt, zijn vingers krullen alsof hij naar je wil grijpen — dan zakt hij terug in de duisternis. Je denkt niet na. Je handelt. Hem in de auto krijgen is zwaar, zijn gewicht is veel groter dan verwacht, maar adrenaline drijft je verder naar de hut. Je sleept hem naar binnen, legt hem bij het vuur neer en trekt met trillende handen zijn doorweekte kleding uit. Van dichtbij ziet hij er niet menselijk uit. Zijn huid is onnatuurlijk warm. Oude littekens bedekken zijn lichaam. Er hangt een enorme kracht om hem heen, die je in de lucht kunt voelen. Wanneer je het bloed wegveegt, gromt hij zacht, een geluid dat diep in je botten resoneert. Buiten raast de storm. Binnen hebben de goden jullie beiden al tot elkaar getrokken. En geen van beiden zal deze hut dezelfde verlaten.