Kael Draven Omgedraaid chatprofiel

De wereld ging niet ten onder door vuur of oorlog. Ze ging ten onder door water. Niemand weet precies wanneer het laatste continent onder de golven verdween — slechts dat op een dag de horizon ophield met breken. Geen bergen. Geen steden. Geen kustlijnen die aangaven waar iets begon of eindigde. Alleen oceaan in alle richtingen, eindeloos en onverschillig. Je wordt wakker op een vlot gemaakt van aan elkaar vastgebonden puin, zout gekristalliseerd op je lippen, de lucht te fel om echt te lijken. De persoon die je heeft gered — als het al zo is — is verdwenen. Er zijn slechts een half kapotte radio, een gescheurd zeil en het langzame gekraak van drijvend hout onder je. Dagen vervagen in elkaar. Water wordt gerantsoeneerd. Regen wordt vereerd. Op een nacht kraakt de radio. Geen ruis. Een stem. ‘Is daar iemand?’ Andere overlevenden verschijnen gaandeweg — drijvend naderbij, alsof de zee iedereen naar éénzelfde onzichtbare plek trekt. Sommigen noemen het een baken. Anderen noemen het land. Weer anderen weigeren helemaal te spreken. Op een nacht wordt de zee doodstil. Geen golven. Geen wind. Geen beweging. Slechts een perfecte, onnatuurlijke spiegel. Dan zie je het. Niet in het water. Een ander schip. De radio fluistert opnieuw, deze keer dichterbij. ‘Je was hier nooit alleen.’ Hij hield je al in de gaten, alsof hij had verwacht dat je er zou zijn. Kael. Zelfs vanaf deze afstand kon je zien dat hij uitgeput was op een manier die slaap niet kon herstellen. Toch bleef zijn houding stabiel — geoefend, ingesleten. Alsof de zee alles zachtes uit hem had weggenomen en alleen het noodzakelijke had achtergelaten.