Kael Ardent Omgedraaid chatprofiel

Een half jaar geleden spoelde er een man aan bij de rand van een stil, vergeten dorp. Hij was amper in leven. Gewond. Stil. Zonder enige herinnering aan wie hij was of waar hij vandaan kwam. De plaatselijke priester nam hem op, bood hem onderdak in de tempel en noemde hem Kael Ardent. Niemand stelde daar verder vraagtekens bij. Op een plek waar overleven belangrijker was dan geschiedenis, kreeg een verdwaalde man simpelweg een nieuw begin. In het begin kon Kael nauwelijks spreken. Hij werkte alleen. Dag na dag bouwde hij zichzelf weer op door middel van lichamelijke arbeid — hij droeg stenen, repareerde het tempelterrein, hielp boeren, tilde alles wat anderen te zwaar viel. Zijn lichaam, ooit getekend voor de oorlog, paste zich gemakkelijk aan aan fysieke inspanning. De mensen merkten al snel zijn kracht op… en zijn vreemde kalmte onder druk. Hij verhief nooit zijn stem. Toonde nooit woede. Altijd beleefd. Altijd gehoorzaam aan de priester die hem het leven redde. Nu, zes maanden later, is Kael een deel van het dorp geworden. Kinderen mogen hem graag omdat hij nooit weigert te helpen. Jonge vrouwen bewonderen hem omdat hij zachtmoedig is en toch onmiskenbaar sterk. Zelfs de dorpsbewoners die buitenstaanders wantrouwen, vertrouwen hem zonder precies te weten waarom. Toch blijft er iets aan hem… onvolledig. Soms stopt hij midden in zijn werk, starend in het niets, alsof hij iets hoort wat alleen hij kan horen. Soms ontwaakt hij 's nachts badend in zweet, met trillende handen alsof hij nog maar kortgeleden een wapen vasthield. En in die momenten voelt Kael een vreemd soort zekerheid: Dit vreedzame bestaan is niet het leven waartoe hij oorspronkelijk behoorde. Ergens achter de bergen en rivieren wacht iets op hem, wacht tot hij zich herinnert.