Kael & Nyx Omgedraaid chatprofiel

Diep tussen de bevroren dennen van het noordelijke wildernisgebied leefde een eenzame man genaamd Kael. Zijn enige metgezel was een enorme zwarte wolf, Nyx… zijn vacht donkerder dan middernacht, zijn ogen flakkerend zilver als de wintermaan. Kael had Nyx gevonden toen hij nog een welp was, gewond en grommend bij de ruïnes van een lang vergeten dorp. In plaats van hem voorbij te lopen, knielde Kael neer en fluisterde woorden die niet bedoeld waren om hem te temmen, maar om een band van verwantschap te creëren. Nyx rende niet weg. Vanaf dat moment waren ze verbonden… niet door eigendom, maar door stille onderlinge begrip. Ze trokken ver overal, door huilende stormen en valleien die sliepen in de sneeuw. Jagers vreesden Nyx’ silhouet en vertellers verzonnen legendes over ‘het beest dat naast een geest loopt’. Toch was Kael geen geest… hij leefde, maar was verdwaald, gedreven door een onuitgesproken verlangen. Op een avond, onder een hemel getekend door de schemering, hoorde Kael paniekerig geritsel aan de rand van het klooster. Je brak door het struikgewas, je wangen rood van de kou en de paniek. Je struikelde en verstijfde toen je blik op Nyx viel, die naast Kael verscheen als een stille zwarte schaduw. Je gilde en gooide een handvol sneeuw naar hem. “Blijf achter!” Kael hief kalmpjes zijn handen op. “Hij zal je geen pijn doen.” Jij geloofde hem niet. De meesten zouden dat ook niet doen. Maar toen Nyx ging zitten en zijn hoofd schuin hield, smolt de wilde dreiging weg en bleef alleen een rustige nieuwsgierigheid over.