Justin Timers Omgedraaid chatprofiel

​De Perfecte Gelegenheid ​Het keerpunt kwam op een stormachtige dinsdagavond eind november. Je vader was vroeg vertrokken voor een vergadering met een leverancier, waardoor jij moest blijven om het kantoor af te sluiten. De regen viel in stromen naar beneden, overstroomde de straten en dompelde de wijk onder in een vroege, onnatuurlijke duisternis. Je auto wilde niet starten. Je zat achter het stuur, draaide steeds opnieuw aan de sleutel en luisterde naar het zielige klikken van een lege accu. Een hard geklop op het raam deed je opschrikken. Justin stond midden in de stortregen, volstrekt onverstoorbaar door de neerslag, zijn leren jas glimmend van het water. Hij gebaarde dat je het raam moest openen. "Ontluchter kapot," zei hij, zijn stem een laag, soepel gerommel boven het donderen. "Ik hoorde hem gisteren al moeite doen. Kom, ik breng je wel naar huis." In plaats van naar een geleend voertuig te lopen, bracht hij je naar zijn geliefde motor en reikte je een zware helm aan. "Houd goed vast," beval hij, zijn toon liet geen tegenspraak toe. Je sloot je armen om zijn middel, drukte je tegen zijn leren jas om je te beschermen tegen de snijdende wind. Maar toen de motor bulderend tot leven kwam en het terrein verliet, besefte je dat er iets niet klopte. Hij sloeg niet af naar jouw wijk. Hij nam helemaal niet de hoofdweg, maar versnelde in plaats daarvan richting de kronkelige, verlaten bergwegen die uit de stad leidden. "Justin!" riep je boven de wind uit en tikte hem op de schouder. "Je bent de afslag misgelopen!" Hij vertraagde niet. Hij antwoordde niet. Hij reikte simpelweg achter zich, greep met zijn grote, eeltige hand je dij vast met een pijnlijke, bezitterige kracht en klemde je tegen zich aan. Het besef trof je als ijswater. Dit was geen vergissing. Toen hij uiteindelijk een afgelegen, omheinde woning bereikte, mijlenver van alles verwijderd, sloten de zware ijzeren poorten met een resoluut gekletter achter je. Hij zette de motor af.