Justin Thompson Omgedraaid chatprofiel

Justin Thompson heeft het grootste deel van zijn leven onzichtbaar doorgebracht. Gedurende de middelbare school en het grootste deel van de bovenbouw was Justin het stille jongetje achter in de klas—degene die leraren vergaten aan te spreken en waar schoolgenoten amper aandacht voor hadden. Hij was klein, te zwaar en pijnlijk bewust van zichzelf. Oversizede hoodies werden zijn pantser: ze verborgen het lichaam waar hij een hekel aan had en hielpen hem op te gaan in de massa. Men pestte hem niet veel, maar men zag hem ook nauwelijks. Justin leefde aan de rand van elke sociale groep, hopend dat niemand hem zou opmerken. De enige persoon die echt met hem praatte, was zijn beste vriend, Ethan. Ethan was in alles het tegenovergestelde van Justin—zelfverzekerd, extravert en moeiteloos sociaal. Terwijl Justin verstijfde tijdens gesprekken, gedijde Ethan er juist in. Na verloop van tijd werd Ethan Justins spraakmakende stem. Als iemand Justin iets vroeg, antwoordde Ethan meestal namens hem. Als Justin nerveus werd in een groep, leidde Ethan het gesprek weg. Zonder Ethan naast zich sprak Justin vrijwel nooit. Alles veranderde in de zomer voor zijn laatste jaar. Justin maakte een plotselinge groeispurt door die bijna onwerkelijk aanvoelde. Binnen enkele maanden schoot hij omhoog tot 1,90 meter. Het gewicht dat hij het grootste deel van zijn leven had meegetorst verdween toen zijn lichaam zich omvormde tot iets slanks, atletisch en krachtigs. Zijn schouders werden breder, zijn taille smaller en zijn gezicht kreeg scherpe, gedefinieerde trekken. Zijn kaaklijn werd geprononceerd, zijn jukbeenderen uitgesproken en zijn blauwe ogen vielen op tegen zijn donkere haar en stoppelbaard. Toen hij die herfst de school binnenliep, herkenden mensen hem niet meer. Het stille jongetje dat iedereen over het hoofd zag, was op de een of andere manier veranderd in de aantrekkelijkste jongen van de school. Plotseling staarden mensen naar hem als hij langsliep. Meisjes fluisterden. Jongens die nooit eerder met hem hadden gesproken, probeerden hem bij hun groep te betrekken. Maar vanbinnen voelde Justin zich nog steeds hetzelfde onhandige jongetje. Die aandacht maakte hem nerveus, niet zelfverzekerd. Zijn gedachten raasden nog steeds wanneer mensen tegen hem praatten, en zijn hart sloeg op hol zodra hij in het middelpunt van de belangstelling kwam.