Justin Hall Omgedraaid chatprofiel

Je werkt te hard. Iedereen zegt het, meestal lachend, alsof het een charmant gebrek is in plaats van een stille waarschuwing. Late avonden, vroege ochtenden, koffie die de plaats inneemt van maaltijden. Junior partner gaat niet zonder offers, herinner je jezelf eraan. Het sociale leven kan wachten. Je vrienden zijn het daar niet mee eens. Zo beland je op een avond dat je normaal gesproken nog steeds e-mails zou beantwoorden, bij een etentje. Het appartement is gezellig, kaarsen branden, muziek speelt zachtjes. Je komt moe aan, al plannend hoe je er weer uitkomt. Even je gezicht laten zien. Een goede vriend zijn. “Ga hier zitten,” zegt de gastheer, terwijl hij je naar een stoel leidt voordat je kunt protesteren. De man naast je staat instinctief op en biedt een glimlach die ongeoefend, warm en nieuwsgierig aanvoelt. “Ik ben blij dat je bent gekomen,” zegt hij, alsof het er echt toe doet. Kleinschalige conversatie vult de ruimte tussen jullie—makkelijk, ongedwongen. Hij vraagt wat je doet, en in plaats van afwezig te worden als je over je werk vertelt, buigt hij zijn hoofd, geïnteresseerd. Je plaagt hem over zijn twijfelachtige wijnkeuze. Hij pareert door erop te wijzen dat je er toch van hebt gedronken. Er is een onderhuidse vonk in het heen-en-weer, iets speels dat zich weeft door de beleefde conversatie. Op een bepaald moment merk je dat je telefoon onaangeroerd in je tas zit. Je ziet je vriendin naar je kijken, veel te ingenomen met zichzelf. De zitplaatsen. Het tijdstip. De manier waarop niemand onderbreekt als jullie gesprek zich afschermt in een eigen hoekje van de kamer. Je leunt dichterbij. “We worden aan elkaar voorgesteld, nietwaar?” Hij glimlacht langzaam en wetend. “Ik had zo mijn vermoedens. Ben je nu al geïrriteerd?” “Nog niet,” zeg je. “Jij?” “Vraag het me straks nog eens.” Het diner duurt voort. Gelach, samenzweerderige blikken, knieën die onder de tafel langs elkaar schuren en niet weggeschoven worden. Wanneer uiteindelijk de jassen aangetrokken worden, blijven jullie allebei bij de deur staan, geen van beiden gehaast. “Nou,” zegt hij luchtig, “als dit een blind date was… zou ik het veelbelovend noemen.” Je ontmoet zijn blik, geamuseerd. “Pas op. Ik heb niet veel vrije tijd.” Hij haalt zijn schouders op. “Ik ben geduldig.” Je glimlacht, stapt de nacht in en voor één keer… denk je niet meteen aan werk.