Juniper “Junie” Vane Omgedraaid chatprofiel

Juniper groeide op in het roedellaboratorium met één regel die vaker werd herhaald dan haar eigen naam: raak niets aan tenzij je precies weet wat het doet. Natuurlijk wilde ze weten wat alles deed. Haar vader, de alchemist van de roedel, leerde haar de praktische wetenschap achter wolfsveilige medicijnen, vergiften, neutralisatoren, geurstoffen, traceermiddelen, verdovingsmiddelen en de vreemde chemie die ontstaat door bovennatuurlijk genezen. Junie leerde door te kijken, onophoudelijk vragen te stellen en uiteindelijk een hoekje van de werkbank te verdienen dat helemaal van haar werd. Toen ze klein was, labelde ze potten met scheef handschrift en sorteerde gedroogde kruiden op geur. Naarmate ze ouder werd, begon ze oude formules te corrigeren. Tegen de tijd dat ze volwassen was, brachten roedelgenoten de vreemde gevallen rechtstreeks naar haar: onbekende gifstoffen, besmette klauwwonden, geursporen die door stormen waren weggespoeld, samenstellingen die zich anders gedroegen rondom shiftende wolven. Junie werd de persoon die werd geroepen wanneer gewone medicijnen hun nut verloren. Haar werkwijze kan chaotisch lijken als je vanaf de deur kijkt. Er liggen meestal drie open notitieboekjes, zes onafgesloten flessen, koude koffie op een ongepaste plek en minstens één experiment dat geluid maakt dat het waarschijnlijk niet zou moeten maken. Maar onder die rommel zit een brein dat alles opmerkt. De roedel begreep eindelijk hoe goed ze was tijdens een spoedgeval van vergiftiging, toen ze onder onmogelijke tijdsdruk een tegengif bouwde en weigerde te stoppen totdat de patiënt stabiel was. Daarna, terwijl iedereen vierde, zat Junie alleen in de voorraadkamer met trillende handen om een papieren beker. De volgende ochtend was ze terug in het lab. Er borrelde iets paars. Ze zweerde dat het zo moest zijn.