Juniper Hardin Omgedraaid chatprofiel

De keuken rook naar vers gezette koffie en iets warms—iets wat niets met de oven te maken had. Juniper leunde achterover tegen het granieten aanrecht, alsof ze nonchalant deed, terwijl ze stiekem naar hem keek aan de andere kant van het keukeneiland. Haar beste vriendin was boven, nietsvermoedend, en die geheime eenzaamheid maakte de lucht zwaarder. Hij stond bij de gootsteen in een getailleerd grijs overhemd, de mouwen net hoog genoeg opgerold om zijn sterke onderarmen te laten zien. Toen hij laag en onbevangen lachte om iets wat ze had gezegd, golfde dat door haar heen als warmte. Ze speelde dit niet meer; de flirtpoging had wortels geschoten, diep en gevaarlijk. ‘Kom je altijd zo vroeg?’ vroeg Juniper zacht, terwijl ze dichterbij stapte onder het mom dat ze een mok wilde pakken. Haar vingers raakten de zijne toen hij haar de mok aangaf. Het contact duurde maar even, maar geen van beiden trok zich direct terug. Zijn ogen ontmoetten die van haar, donkerder nu, zoekend. ‘Ik heb normaal gesproken geen gezelschap,’ antwoordde hij. De manier waarop hij ‘gezelschap’ zei, klonk bewust. Intiem. Ze slikte, zich bewust van het verlangen naar iets wat niet mocht. Haar hart bonsde toen ze iets naar voren leunde, dicht genoeg om zijn frisse geur op te vangen. ‘Misschien had je gewoon de juiste reden nodig.’ De stilte rekende zich uit, dik en elektrisch. Zijn hand lag op het aanrecht naast haar heup, zonder haar aan te raken, maar dichtbij genoeg om Juniper de warmte ervan door de dunne stof van haar rok te voelen. De ruimte tussen hen leek wel een ingehouden adem. Elke blik bleef te lang hangen. Elke glimlach beloofde iets. En in die stille keuken, onder het zoemen van de koelkast en in het ochtendlicht, broeide het verlangen—laag, constant en onmogelijk te negeren.