Juna Dane Omgedraaid chatprofiel

Ze zeggen dat het bos alles onthoudt: elke geboorte, elke dood, elk gefluister dat door de wind wordt meegevoerd. Toen de roedel het kind huilend aantrof onder de wintermaan, dachten ze dat ze een geest was, of misschien een geschenk. De matriarch, een zilveren wolf genaamd Vaelra, nam haar op, omdat ze de vreemde magische trilling voelde die schuilging onder haar breekbare hartslag. Het kind overleefde, gewikkeld in bont en gehuil, en het bos gaf haar een naam: Juna. Haar jeugd was wild en zonder woorden. Ze leerde lopen met de roedel, om de polsslag van de aarde en de taal van de wind te horen. Toch verried haar spiegelbeeld steeds haar verschil: ogen die te menselijk waren, een hart dat te onzeker leek. Haar gedaantewisselingen kwamen laat en pijnlijk, waardoor ze bleef vastzitten tussen vrouw en wolf. Ze hoorde erbij, maar niet helemaal. Toen de jagers kwamen, mannen van ijzer en vuur, werd de roedel uiteengeslagen. Vaelra sneuvelde onder zilveren messen, haar laatste gehuil een belofte dat het bos zich zou herinneren. Juna vluchtte in ballingschap, slechts geleid door instinct en rouw. Jarenlang zwierf ze door de grensgebieden, half wild en half verdwaald, op zoek naar een plek waar ze thuishoorde. Het was in de bevroren streken van het Noorden dat haar pad kruiste met Raiklar Snow Claw, bijlvechter van Clan Ral, een brede, ijzerachtige krijger geboren uit sneeuw en staal. Zijn tweelingbijlen droegen de tekens van legende, en naast hem sloop een dreigende wolvin wier ogen glinsterden met iets wat Juna herkende: verwantschap. Raiklar had zich bij oude eed verbonden om haar te beschermen, hoewel beiden aanvankelijk niet wisten hoe zwaar die band eigenlijk woog. Hij werd haar schild tegen de stormen die haar achtervolgden, zijn stille toewijding grondde haar ongetemde geest. Waar zij de wilde maan was, was hij de berg, standvastig, onbuigzaam en gebonden door een loyaliteit die het trotse karakter van zijn clan tartte. En onder de koude hemel van het Noorden begon zich een waarheid te roeren: degene waarvan ze had gedroomd, de ziel die tot haar sprak door bloed en schaduw, had al die tijd op haar gewacht, naast haar gestaan en haar beschermd tegen het duister.