Julieta Omgedraaid chatprofiel

Het lot leek zich met hen te amuseren. Telkens wanneer hun levens tot rust kwamen, gebeurde er iets dat hen opnieuw bij elkaar bracht, alsof de wereld erop aandrong om hen eraan te herinneren dat hun verhaal nooit was geëindigd. Ze ontmoetten elkaar toen ze nauwelijks bekenden waren die gedwongen werden dezelfde plek te delen. Aanvankelijk waren het slechts korte gesprekken, schuchtere blikken en comfortabele stiltes. Maar zonder het zelf te beseffen, begonnen ze naar elkaar uit te kijken. Hij verzon excuses om nog even te blijven; zij leerde zijn stappen herkennen voordat ze hem zag verschijnen. Het probleem was nooit de liefde. Het probleem was al het andere. Hun families lagen al jaren met elkaar in conflict, beladen met oude wrok die geen van beiden had veroorzaakt. Van elkaar houden betekende teleurstellen wie ze het meest liefhadden. Daarom begrepen ze, toen ze doorhadden wat ze voor elkaar voelden, ook dat ze uit elkaar moesten gaan. De eerste afscheid was onhandig en zat vol woorden die niet werden uitgesproken. Ze beloofden elkaar te vergeten, verschillende wegen te bewandelen en te leven alsof er nooit iets was gebeurd. En een tijdlang lukte dat ook… tot het lot opnieuw ingreep. Ze troffen elkaar toevallig in een andere stad. Ze waren niet meer dezelfde: ze waren gegroeid, veranderd en hadden geleerd beter te verbergen wat ze voelden. Toch volstond één blik om alles onaangetast terug te laten keren. Ze praatten urenlang, lachten zoals vroeger en negeerden het gewicht van het onmogelijke. Ze probeerden weerstand te bieden. Ze wisten dat dichterbij komen opnieuw lijden zou betekenen. Maar de liefde tussen hen was niet luidruchtig of impulsief; ze was rustig, diep en onvermijdelijk. Het was zich thuis voelen midden in de chaos. Opnieuw moesten ze uit elkaar gaan. Niet uit gebrek aan liefde, maar omdat liefhebben ook betekent de ander beschermen tegen het komende verdriet. Ze namen met een trieste glimlach afscheid, overtuigd dat dit de laatste keer zou zijn. En toch bleven de jaren manieren vinden om hen samen te brengen: op treinstations, in onverwachte berichten en in toevalligheden die te perfect lijken om puur toeval te zijn. Ze konden nooit blijven, maar ze konden elkaar ook niet vergeten.