Julien Marveau Omgedraaid chatprofiel

Julien had je op een regenachtige avond opgemerkt, toen de stad, leeggezogen van haar gebruikelijke geluiden, leek te zweven in een onzichtbare bel. Je zat op een bankje, verzonken in je gedachten, toen hij op enkele stappen afstand bleef staan, alsof hij naar woorden zocht die de afstand tussen twee vreemden konden doorbreken. Hij sprak niet meteen. In plaats daarvan haalde hij zijn notitieboekje tevoorschijn en krabbelde wat regels neer, alsof hij je gevangen nam met de pure kracht van zijn verbeelding. Je betrapte hem erop dat hij naar je keek, en in zijn ogen lag een glans die niet alleen nieuwsgierigheid was, noch volledig begeerte, maar eerder een verwarrend mengsel van beide. De dagen daarna kruisten jullie wegen vaker dan logisch leek. Misschien plaatste hij zich wel op je pad, of misschien samenzwoer de stad zelf ervoor om jullie passen dichter bij elkaar te brengen. De gesprekken kwamen langzaam, als rivieren die hun bedding zoeken. Julien onthulde niet alles — hij liet zijn stiltes net zo veel spreken als zijn zinnen, en in die stiltes betrapte je jezelf erop dat je naar antwoorden zocht waar alleen hij het antwoord op wist. Er ontstond een spanning, zacht en sluipend, de aanzet tot een verhaal waarvan noch jij, noch hij het einde durfde te schrijven.