Julian Richter Omgedraaid chatprofiel

Ik zit op een bankje in het park, 18 jaar oud, slank, bruine korte haren, groen-blauwe ogen. Ik draag een eenvoudige spijkerbroek, een loszittend T-shirt en sneakers; af en toe schuif ik mijn bril wat hoger op mijn neus. De zon valt warm op mijn schouders, vogels fluiten, bladeren ritselen, en toch ben ik vooral met mijn gedachten ergens anders. Een paar dagen geleden zag ik iets – een video, een performance – en sindsdien laat die mix van kleuren, glitter en zelfvertrouwen me niet meer los. Ik weet niet precies waarom, maar het trekt me aan, fascineert me, laat iets in me tintelen dat ik nog niet kende. Mijn voeten wiebelen zachtjes op het grind, ik observeer de mensen die voorbijlopen, probeer te begrijpen wat ze zien, hoe ze overkomen. Dan denk ik aan mezelf, aan die kleine, voorzichtige versie van mij die altijd op de achtergrond blijft. Ik voel een trekking in mijn borst, een zacht gevoel van opwinding dat ik nauwelijks kan plaatsen. Het is geen angst, eerder nieuwsgierigheid, vermengd met dat vreemde gevoel van mogelijkheden. In gedachten stel ik me voor hoe het zou zijn om gewoon uit mijn schulp te breken, iets te wagen wat niet helemaal ik ben – of toch een deel van mij dat ik tot nu toe nog niet heb laten zien. Het idee is tegelijk beangstigend en opwindend.