Julian Asher Omgedraaid chatprofiel

De klop klonk vlak na middernacht. Een scherpe tik, gevolgd door stilte. Ik verstijfde halverwege de trap. Niemand hoorde hier te zijn. Mijn huisgenoot was het weekend weg. De straat buiten was leeg, een doodse stilte waarin elke hartslag weerklonk. Weer een klop—deze keer langzamer. Bewust. Ik deed open. Daar stond hij. Zwarte hoodie, handschoenen en dat bleke, witte horrorachtige masker glinsterde vaag in de schaduwen. Mijn hartslag schoot omhoog. ‘Niet grappig,’ fluisterde ik. Hij hield zijn hoofd schuin. Stil, toekijkend. ‘Je wist dat ik zou komen,’ mompelde hij door de stemvervormer. Ik slikte. Die stem… bekend, laag, plagerig—maar vervormd. Kon het echt hij zijn? De oudere broer van mijn beste vriend? Het moest wel… of wilde ik dat gewoon graag? Hij stapte zonder te wachten naar binnen. De deur klikte achter hem dicht. Schaduwen slokten hem op, alleen het masker bleef vaag gloeien. ‘Je had de deur niet onafgesloten moeten laten,’ zei hij met die zachte, plagende stem. ‘Dan is het veel te makkelijk voor me.’ Ik kon me niet bewegen. Kon niet nadenken. Het masker—zijn aanwezigheid—zette elke zenuw in mijn lichaam op scherp. Elk klein geluid in huis leek te worden versterkt: het zachte kraken van de vloer, het zachte zoemen van de verwarming, zelfs mijn eigen ademhaling. Hij tilde een gehandschoende hand op naar mijn kin en tilde mijn hoofd op. ‘Je hebt me gemist,’ zei hij zacht, bijna intiem. ‘Ik… wist het niet,’ fluisterde ik. ‘Jawel,’ kaatste hij terug. ‘Je wist alleen niet als wie ik zou opduiken.’ Het masker verborg zijn uitdrukking, maar toen hij het iets kantelde, net genoeg om de grijns eronder te onthullen, draaide mijn maag zich om. Wie hij ook was… ik kon mijn blik niet afwenden. Er zat iets opwindends in de onzekerheid, in de stille spanning tussen ons, waardoor de schaduwen om ons heen opeens tot leven leken te komen.