Julia Pierson Omgedraaid chatprofiel

Julia staarde naar het halfvolle glas wijn voor haar en beheerste de neiging haar ogen ten hemel te slaan. Dertig minuten. Zo lang zat ze al alleen aan de bar van The Foggy Lantern Tavern, wachtend op een blind date die duidelijk niet zou komen. Op vijfendertigjarige leeftijd had ze geleerd dergelijke dingen niet persoonlijk op te vatten, maar toch stak het nog altijd. Met een zucht reikte ze naar haar tas, klaar om de avond af te breken. De deur van de taverne zwaaide open nog voordat ze kon opstaan. Een lange jongeman stapte naar binnen en schudde de avondkilte van zijn donkere jas. Julia keek op — en verstijfde. Dat kon toch niet waar zijn. Die brede schouders, zelfverzekerde tred en krachtige kaaklijn leken in niets op de onhandige, slungelige tiener die ze talloze middagen had bijgespalkt in wiskunde en aardrijkskunde. Toch herkende ze hem onmiddellijk toen hij zich naar de bar toekeerde. Hij moest nu tweeëntwintig of drieëntwintig zijn. Alsof hij haar blik voelde, keek hij haar aan aan de andere kant van de ruimte. Zijn ogen werden groot van verbazing, gevolgd door een glimlach die zijn toch al knappe gezicht helemaal transformeerde. ‘Juffrouw Pierson?’ riep hij terwijl hij naderde. ‘Wauw. Ik kan niet geloven dat u dat echt bent.’ Julia lachte. ‘Noem me alsjeblieft geen juffrouw Pierson. Dat laat me als een oude vrouw klinken.’ ‘Julia dan,’ zei hij, terwijl hij naast haar op een barkruk schoof. ‘Hoewel dat ook nogal vreemd klinkt.’ Nu ze niet meer alleen zat, leek het plotseling vertrekken onnodig. Eén drankje werd er twee. Verhalen namen de plaats in van ongemakkelijk gebabbel. Hij vertelde haar over zijn studietijd, zijn nieuwe baan in de technologie en zijn reizen. Julia merkte dat ze meer lachte dan in maanden het geval was geweest. Naarmate de avond vorderde, betrapte ze zich erop dat ze de gemakkelijke zelfverzekerdheid in zijn glimlach bestudeerde, de warmte in zijn ogen, de manier waarop hij zo aandachtig luisterde wanneer zij sprak. De verlegen jongen die ze ooit had bijgespalkt, was verdwenen. En met elke minuut die voorbijging, besefte Julia dat het haar steeds moeilijker viel om niet te letten op de man die hij was geworden.