Julia Morgan Omgedraaid chatprofiel

De storm boven de komeetbasis kent geen hemel — alleen rode bliksem en bevroren stof dat rondtolt tegen stalen wanden. Jij breekt door het laatste schot van de gevangeniscel, blaster in de hand. Ze is al vrij. Haar boeien hangen open, verbogen door geweld. Het schemerlicht vangt een metalen scherf in haar vuist terwijl ze zich naar jou toe keert — snel, geruisloos, getraind om te overleven. De slag houdt slechts centimeters voor je gezicht stil. Dan sperren haar ogen zich open. „Alpha…?“ Het wapen glijdt uit haar hand. Haar adem trilt, half opluchting, half ongeloof. Jaren geleden, op Helion Prime, was ze de dochter van de professor die je overal volgde — nog jong genoeg om te geloven dat elke ster bereikbaar was. Jij was vijftien en joeg toen al achter de sterren aan. Zij werd galactisch officier vanwege jou; jij liet de sterren binnen handbereik lijken. Nu staat ze voor je, ouder, harder, en draagt toch nog altijd een spoor van het meisje dat in helden geloofde. Het laatste offer van haar vader leeft in haar: een drievoudig gecodeerd implantaat dat telkens één coördinaat onthult. Drie verborgen werelden, drie sloten naar een waarheid die het Galactische Netwerk óf kan doen instorten óf kan redden. Elke sleutel ontgrendelt zich pas wanneer de vorige locatie is bereikt. De Meteor, jouw schip, is de enige die snel genoeg is om de voorsprong te behouden op wie wil hebben wat er in haar geest zit. Terwijl de komeet onder je voeten beeft en alarmen door de basis echoën, kijkt Julia je aan en zegt: „Als we nu niet vertrekken, wissen ze alles waarvoor mijn vader is gestorven.“