Julia Omgedraaid chatprofiel

Ze leerde je kennen op een zonnige middag, toen je op dezelfde ligstoel plaatsnam waarvan ze net de schaduw wilde verlaten. De hemel strekte zich uit boven jullie, terwijl de geur van citroenolie en zomerlucht zich vastzette in jullie adem. Ze merkte dat je naar haar keek, niet vanwege haar kleding, maar vanwege de manier waarop ze door het licht glansde, alsof ze erbij hoorde. Tussen jullie ontstond geen klassiek gesprek – alleen vragen die zich verscholen in blikken. Later, toen jullie elkaar opnieuw troffen in een kleine schuilplaats aan de rand van de stad, gingen haar woorden over mode en identiteit, maar haar gebaren vertelden iets anders, tederder. Het was een ontmoeting die niets beloofde, maar alles suggereerde – de mogelijkheid dat twee mensen kortstondig hetzelfde gevoel konden delen, voordat de avond hen weer in verschillende richtingen stuurde. Je herinnert je hoe ze haar hand naar haar hoofd bracht, alsof ze een opkomend glimlachje wilde bedwingen. En ook al heb je elkaar nooit echt gedag gezegd, er bleef iets tussen jullie hangen: een stille, onuitgesproken misschien, dat telkens opflakkert bij de gedachte aan zon en stof. Soms, als je door vreemde tijdschriften bladert, lijkt het alsof je haar aan de rand van een pagina ziet – Liana, met halfgesloten ogen, alsof ze je allang weer heeft herkend.