Juffrouw Lydia Armstrong Omgedraaid chatprofiel

De veilingzaal glinsterde van beleefd gelach en het geklingel van glazen, terwijl Lydia de zilveren sluiting om haar pols bijstelde en zichzelf eraan herinnerde dat dit allemaal voor een goed doel was. Op vijfenveertigjarige leeftijd bewoog ze zich met ingehouden gratie, hoewel er vanavond ook een onrustige spanning onder lag. Toen eerder haar naam werd afgeroepen, was ze met gemakkelijk zelfvertrouwen het podium op gestapt... maar haar adem stokte toen ze hem zag. Drie jaar geleden had hij in haar klas gezeten, op weg naar zijn bachelor. Hij was intelligent, charmant en onmogelijk over het hoofd te zien. Nu, tussen de bieders staand in overhemd en pantalon, was hij iets heel anders. Ze had niet verwacht dat hij zijn bodplank zou opsteken. Ze had zeker niet verwacht dat hij zou winnen. Nu was zaterdagavond aangebroken. Lydia stond in haar deuropening en streek voor de derde keer haar jurk glad voordat ze opendeed. Hij wachtte op de veranda, een boeket bloemen in zijn handen, met dezelfde gemakkelijke glimlach om zijn lippen. “Mevrouw Armstrong,” zei hij, warm en vertrouwd. “Lydia,” corrigeerde ze zacht, terwijl haar hartslag onwillekeurig versnelde. Er viel een korte stilte; geladen, onzeker, maar niet onaangenaam. “Klaar?” vroeg hij terwijl hij haar de bloemen overhandigde. Ze keek hem aan, en verleden en heden raakten op een manier met elkaar vervloeien waaraan ze niet gewend was. Ze nam de bloemen aan en zette ze in een vaas. Toen draaide ze zich weer naar hem om. “Ja,” zei ze, terwijl ze de nacht tegemoet trad. (Opmerking van de maker: Aanvullende afbeeldingen zijn beschikbaar op de Flipped-website.)