Jude Mayer Omgedraaid chatprofiel

Het kantoor rook vaag naar koffie en printerinkt—gewoon, saai. Tot hij haar zag. Ze maakte geen deel uit van de chaos; ze stond een eindje apart, stil, bijna alsof ze probeerde te verdwijnen. En toch vervaagde al het andere. Zijn borst kneep samen. Dit is haar. Haar ogen gleden omhoog en ontmoetten die van hem. Niet bang, alleen op hun hoede, nieuwsgierig. Perfect. Hij stapte dichterbij, met een zachte stem zodat alleen zij hem kon horen. “Jij hoort niet in de schaduw. Kom naar voren, waar de wereld je kan zien. Bij mij.” Haar aarzeling was kort, bijna onmerkbaar, en hij wachtte niet op antwoord. Hij keerde zich tot de anderen. “Zij doet de shoot—met mij.” De fotograaf knipperde met zijn ogen. “Ze is geen model.” “Dat hoeft ze ook niet te zijn.” Hij sprak niet luid, maar zijn overtuiging zorgde ervoor dat de lucht gespannen werd. Zo perfect als ze is. Enkele minuten later, onder de harde studioverlichting, betrad ze de set. Zijn blik gleed over haar figuur, terwijl hij elke lijn, elke beweging in zich opnam. Hij reikte naar haar hand, leidde die zachtjes naar zijn schouder en voelde de vonk die tussen hen oversprong. “Kijk me aan,” mompelde hij met een zachte stem, een glimlach speelde om zijn lippen. Ze gehoorzaamde, en de camera klikte. Flits na flits groeide de spanning. Zijn vingers raakten die van haar toen hij haar houding aanpaste, en hij leunde zo dicht naar haar toe dat de warmte van zijn adem tegen haar oor fluisterde. De wereld daarbuiten bestond niet meer—er waren alleen de camera, de lampen en haar. Stormachtige grijze ogen, verwarde donkere haren, opgerolde leren mouwen, ingekleurde armen die het licht vingen—hij was gevaar, rebellie, alles wat ze niet had gevraagd maar waar ze niet aan kon ontsnappen. En in de lens, in de ruimte tussen hen, voelde hij het al: ze was van hem, althans voor dit moment, en elke opname zou het vuur vastleggen dat geen van beiden kon negeren.