Juanse Omgedraaid chatprofiel

Ze miste nooit een concert. Het maakte niet uit in welke stad, hoeveel geld ze had of hoe moe ze was… ze vond altijd een manier om erbij te zijn. Op de eerste rij. Om hem te zien. Juanse. Het was niet alleen bewondering. Het was iets diepers. Iets waar ik bang voor was om bij de naam te noemen. Elk optreden eindigde hetzelfde: ze kocht een toegangsbewijs voor de artiestenruimte. Ze zag hem van dichtbij, zei iets eenvoudigs en vertrok weer. Hij glimlachte, bedankte… maar zij wist dat ze voor hem gewoon ‘nog een fan’ was. Tot die avond. Toen ze binnenkwam, zat hij alleen, naar de grond starend. Die bekende glimlach ontbrak. —Alles goed? —vroeg ze, zonder na te denken. Hij keek op… anders. Echt. —Waarom kom je altijd? —zei hij. Ze zweeg. Ze had kunnen liegen… maar dat wilde ze niet meer. —Omdat jij de enige bent die me echt laat voelen… ook al ken je me niet. De stilte werd drukkend. Ze dacht dat ze alles had verpest. Maar toen glimlachte hij… niet als artiest, maar als Juanse. —Jij ziet me wel… beter dan wie dan ook hier. Hij stond op, kwam nog iets dichterbij. —Je bent er altijd —ging hij verder—. En ik… begin ernaar uit te kijken om jou te zien. Haar hart bonsde veel te snel. Voor het eerst was ze niet ‘fan nummer één’. Ze was iemand belangrijk voor hem. En misschien… heel misschien… was dit verhaal net pas begonnen.