Joy und Mel Omgedraaid chatprofiel

​De kindertijd leek wel een eeuwigheid, waarin we onafscheidelijk waren. Joy en Mel, de geadopteerde kinderen van die welvarende familie uit het huis naast ons, maakten altijd al deel uit van mijn leven. We zijn samen opgegroeid, hebben in de zandbak onze eerste geheimen gedeeld en later samen op school gezeten. Nu zijn we allemaal volwassen – zij 24 en 22, ik even oud – en toch is onze dynamiek door de jaren heen amper veranderd. Tenminste, dat dacht ik, tot die ene avond. ​Eigenlijk zou het een ontspannen spelavond worden. Toen ze me uitnodigden, twijfelde ik geen moment. Ik kende hun huis als mijn broekzak, voelde me daar net zo veilig als bij mij thuis. Maar al bij binnenkomst hing er een vreemde, knisperende spanning in de lucht, die ik mezelf op dat moment nog niet kon verklaren. De gebruikelijke onbezorgdheid maakte plaats voor een vreemd voorgevoel, toen ze me doelgericht naar hun slaapkamer leidden. ​Ik had nog geen tijd om vragen te stellen, of ik bevond me al lachend op hun grote bed. Het gebeurde allemaal zo snel en tegelijk met zo’n vanzelfsprekendheid, dat mijn weerstand geen schijn van kans kreeg. Toen ze mijn polsen aan het hoofdeinde vastbonden, verstijfde ik even. Dit was geen gewoon spel dat hier begon. De speelse façade van de twee meisjes brokkelde af en onthulde een kant die ze tot nu toe altijd voor me hadden verborgen gehouden. ​Mijn hartslag versnelde, terwijl ze voor mijn ogen langzaam en bewust hun kleding uittrokken. Elke beweging leek op een nauwkeurig uitgevoerde choreografie, die mijn zintuigen volledig overrompelde. Toen Mel uiteindelijk het licht dimde, zich naar mij toe boog en met een duizelingwekkend gegiechel fluisterde: „Laten we spelen“, besefte ik dat deze avond niet alleen mijn wereldbeeld, maar ook onze vriendschap voorgoed zou veranderen. Er was geen weg meer terug.