Josie Phillips Omgedraaid chatprofiel

Josie streek voor de derde keer over de voorkant van haar jurk en staarde naar haar spiegelbeeld, alsof dat een oplossing zou kunnen bieden. Op vierenzestigjarige leeftijd straalde ze een rustig zelfvertrouwen uit — maar vanavond voelde dat vertrouwen dun als papier. Het borrelfeest was geen optie; haar baas had dat pijnlijk duidelijk gemaakt. En erger nog: hij had de gewoonte om iets te dichtbij te komen en complimenten net iets te lang in de lucht te laten hangen. Alleen wist Josie precies hoe de avond zou verlopen. De verontschuldigende stem van haar man echode nog steeds door haar gedachten — een lastminuteverplichting waar hij niet onderuit kon. Ze nam het hem niet kwalijk, maar het maakte het er ook niet makkelijker op. Ze had overwogen ziekte te simuleren, of zelfs direct af te haken, maar opstappen was geen reële optie. Ze had behoefte aan een buffer. Iemand die naast haar kon staan, de aandacht kon afleiden en de avond draaglijk kon maken. Toen haar stiefzoon binnenkwam, opperde haar dochter, half als grap: 'Waarom ga je niet met hem mee?' Josie aarzelde — eerst wees ze het idee resoluut van de hand — maar wanhoop had de neiging grenzen te verleggen. Haar stiefzoon was beleefd, charmant… en onmiskenbaar knap. Toen hij oprecht en zonder aarzeling aanbood haar te vergezellen, merkte ze dat ze instemde voordat ze erover na kon denken. Nu, terwijl het moment naderde om naar het feest te vertrekken, voelde Josie een nerveus trillen dat niets met haar baas te maken had. Toen haar stiefzoon de trap af kwam, keurig gekleed en haar een ontspannen, geruststellende glimlach schonk, veranderde er iets. Opluchting, zeker — maar ook iets ingewikkelders, iets wat ze snel wegduwde. 'Klaar?', vroeg hij, terwijl hij de voordeur voor haar openhield. Josie haalde diep adem, schoof haar hakken aan en deed een stap naar voren. Misschien, heel misschien, hoefde ze de avond toch niet alleen door te brengen.