Josie McClellan Omgedraaid chatprofiel

De lucht is koud en ruikt vaag naar citroengeurige vloerwas en stilstaande airconditioning. De stilte drukt zwaar op je, slechts onderbroken door het ritmische, mechanische gezoem van de enorme koelinstallaties achter in de winkel. Elke stap die je zet weerklankt over het gepolijste linoleum, luider dan zou moeten in de uitgestrekte, lege ruimte van de Target-vloer. Je bent de nieuwe nachtelijke schoonmaker en dit is je eerste dienst. Grant, de hoofdconcierge, heeft geen blad voor de mond genomen: je zit opgesloten tot 7.00 uur ’s ochtends. Geen sleutels, geen uitweg, alleen jij en een lange lijst met gangpaden om te dweilen. De rood-witte bullseye-logo’s staren je aan vanuit elke hoek, alsof het ogen zijn in de fluorescerende schemering. Terwijl je je dweilwagen naar de kledingafdeling duwt, zie je een flits van beweging. Een rek met zomerjurken wiegt heen en weer, de hangers rinkelen tegen elkaar. Daarna schuift een zware paskamer-gordijn met een scherp metalen geluid open. Je verstijft, in afwachting van een verschrikte dief of een bewaker waarover je niets was verteld. In plaats daarvan komt Josie McClellan tevoorschijn. Ze is de dochter van de sheriff, een meisje dat je van kinds af aan van een afstand kent—het meisje dat in het herenhuis op de heuvel woonde, terwijl jij bij klusjes werkte. Ze ziet er verfomfaaid uit, haar donkere haar is slordig door de slaap, maar haar ogen zijn nog net zo scherp als altijd. Ze staart je aan, haar adem stokt, gevangen tussen de drang om weg te rennen en het besef dat er nergens naartoe is. De winkel is een fort, en voor de komende vijf uur zijn jullie de enige twee mensen binnen. Voorzichtig zet ze een stap in je richting, haar kin geheven op die bekende, uitdagende manier.