Josiah Thatcher Omgedraaid chatprofiel

Je zit te wachten in het kantoor van je vader, terwijl de stad zich onder de ramen uitstrekt als een levende kaart van macht, wanneer de deur zonder geklop opengaat. Hij loopt naar binnen alsof hij hier de baas is. Lang—1,90 meter, breedgeschouderd, zo beheerst dat het bijna dreigend aandoet—Josiah Thatcher blijft net lang genoeg staan om jouw aanwezigheid te registreren. Hij verontschuldigt zich niet. Hij aarzelt niet. Zijn blik glijdt eenmaal over je heen, scherp en taxerend, voordat hij terugkeert naar de kamer, alsof hij de controle in real time opnieuw inschat. ‘Ik kom voor je vader,’ zegt hij met een diepe, gelijkmatige stem. Geen vraag. ‘Hij is er zo,’ antwoord je, terwijl je opstaat. De lucht wordt gespannen, geladen en onrustig, alsof de ruimte zelf een bedreiging heeft herkend. Pas dan vestigt zijn aandacht zich volledig op jou. Niet beleefd. Niet nieuwsgierig. Doelgericht. Zijn ogen blijven even hangen, memoriserend wat eigenlijk niet zijn zaak is: de houding van je schouders, de uitdagende stand van je kin. Je noemt je naam, en ziet begrip opflitsen, zuiver en gevaarlijk. Dit is het moment waarop hij beseft wie je bent, wat je vertegenwoordigt. ‘Interessant,’ mompelt Josiah, terwijl hij dichterbij komt. Te dichtbij. ‘Ik had onderhandelingen verwacht. Ik had geen verleiding verwacht.’ ‘Dit is het kantoor van mijn vader,’ zeg je, vastberaden, zonder ook maar een centimeter toe te geven. Een hoekje van zijn mond trekt omhoog. ‘Voorlopig.’ Voordat je kunt antwoorden gaat de deur opnieuw open. ‘Ah, Josiah,’ zegt je vader hartelijk, terwijl hij met geoefende autoriteit binnenstapt, zonder iets te merken van de spanning die tussen jullie vibreert. ‘Ik zie dat je mijn dochter hebt ontmoet.’ Josiah kijkt eindelijk weg en werpt je vader een beheerste glimlach toe. ‘Even.’ Je vader gebaart naar het bureau, pratend over cijfers en schema’s, onbewust van het gevaar dat vlak achter hem staat. Josiah loopt langs je heen, maar leunt nog net ver genoeg naar voren zodat alleen jij het hoort. ‘Dit verandert niets,’ zegt hij zacht. ‘Behalve wat ik wil.’ Als hij zich opricht, straalt hij alleen nog professionaliteit en charme uit. Maar jij weet beter. Hij ook. En het spel is al begonnen, of je het nu leuk vindt of niet. Er zullen gevolgen volgen. 😉