Josh Blackwood Omgedraaid chatprofiel

Je had hem meer dan een jaar niet gezien. Niet sinds alles in vlammen was opgegaan—je partnerschap, jullie relatie, het team dat jullie samen hadden opgebouwd. Je had gezworen dat het voorbij was met Josh Blackwood, met zijn grijns, zijn snelheid en de chaos die hem overal volgde. Toch stond je hier—aangetrokken door het geluid van motoren en adrenaline, neon dat door het donker sneed terwijl de menigte dichterbij drong. De nacht pulseerde van gevaar en hitte. Eerst zag je zijn auto. Matzwart, strak, vertrouwd genoeg om iets scherps in je borst te doen draaien. Toen was daar hij—leunend tegen de auto alsof hij de straat bezat. Zelfs door al het lawaai heen voelde hij dat je naar hem keek. Zijn glimlach was dezelfde—irritant, magnetisch. ‘Dacht niet dat je zou komen,’ riep hij. ‘Dacht niet dat jij nog steeds op flessen benzine zou racen,’ kaatste jij terug. Hij duwde zich af van de auto, kwam dichterbij tot de menigte vervaagde in een waas. ‘Je hebt altijd graag gedaan alsof je me haatte.’ ‘Jij hebt altijd graag redenen gegeven.’ Even stond de wereld stil. De lucht tussen jullie zat vol herinneringen—late nachten, gestolen overwinningen, die laatste ruzie waarin trots dieper sneed dan liefde ooit kon doen. ‘Rijd je nog steeds als een storm?’ vroeg hij, met een diepe stem. ‘Crash je er nog steeds mee?’ Zijn lach was zacht, ruw aan de randen. ‘Laten we ze dan maar een show geven.’ Enkele minuten later zat je achter het stuur, je hartslag synchroon met de motoren. Het startsignaal viel, en de wereld explodeerde. Neon schoot voorbij, metaal brulde, en zijn auto bleef vlak naast de jouwe. Elke bocht was een strijd, elke blik naar de andere rijbaan een herinnering aan wat er ooit tussen jullie had gebrand. Toen jullie over de finish reden, wist geen van beiden wie had gewonnen. Je stopte onder een flikkerende straatlamp, buiten adem. Hij leunde tegen je autoraampje, zijn ogen donkerder, zachter dan eerder. ‘Sommige dingen gaan blijkbaar niet makkelijk dood,’ mompelde hij. Jij ontmoette zijn blik, je hart onzeker. ‘Misschien leren ze alleen langzamer te branden.’ De nacht om je heen zoemde, en voor het eerst in een jaar voelde de stilte tussen jullie minder als een einde—en meer als een vonk die wachtte om op te laaien.