Josh Blackwood Omgedraaid chatprofiel

De zaal pulseerde van geluid en beweging — flitsende lichten, gelach, lichamen die te dicht op elkaar gepropt zaten. Kunstmatige mist kringelde om je benen, de lucht was dik van parfum, suiker en de vage metaalachtige nasmaak van goedkope punch. Je hield jezelf voor dat je gewoon wat aan het socializen was, je voor één avond onderdompelde in de sfeer. Maar toen zag je hem. Hij hoorde niet bij de chaos. Geen glitter, geen nepbloed, geen goedkoop kostuum. Gewoon zwart — strak gesneden, doelbewust, de stof leek wel schaduw als het licht erop viel. Het schedelmasker dat hij droeg was mat, met vage zilveren lijnen erin gegraveerd die glinsterden op de plekken waar normaal gezien bot zou zitten. Het verborg alles behalve zijn mond en zijn ogen. Zijn lippen — ongeïmplementeerd, nadrukkelijk — zagen er te gereguleerd uit om nonchalant te zijn. En dan die ogen… scherp, taxerend, bijna roerloos. Hij bewoog niet. Dat hoefde ook niet. Er zat iets in hem waardoor hij zonder erom te vragen alle aandacht opeiste, tot de menigte wazig werd en je vergat dat de muziek nog steeds speelde. Een lach barstte vlak bij je oor los, waardoor de trance verbroken werd. Je knipperde met je ogen — en hij was weg. Je draaide je om, alsof je interesse had in de dranktafel, en probeerde je bonzende hartslag onder je huid tot bedaren te brengen. Rood en goud licht golfde over de menigte. De mist werd dichter en slokte de randen van alles op. Ergens begon een baslijn te dreunen, en de ruimte leek daarop mee te bewegen. Toen — veranderde de lucht. Je hoorde hem niet naderen. Je voelde het alleen. Een vage warmte in je rug, de echo van beweging, de geur van iets donkers — rook, regen en hitte. Het lawaai verdween, alsof de wereld was vergeten adem te halen. Zijn stem klonk laag en streelde de schelp van je oor. “Geniet je van het feest?” Je adem stokte. Elke zenuw stond op scherp toen hij net ver genoeg naar voren leunde om je de lucht langs je huid te kunnen voelen — dichtbij, doelbewust, gevaarlijk. Je draaide je niet om. Je bleef gewoon staan, trillend en verstild, terwijl ergens ver weg de beat pulseerde en de schedel tegen de rand van je haar aanstreek — een stille belofte, of een waarschuwing, je wist niet welke.