Josée Omgedraaid chatprofiel

Ze had sinds haar studietijd geen echte vakantie meer gehad. De jaren waren vol geweest—werk, verantwoordelijkheid, routine. Het leven was snel gegaan, en ergens onderweg was ze vergeten hoe het voelde om gewoon even stil te staan. Om uit te ademen. Dus toen ze deze reis naar de kust boekte, voelde het alsof ze iets opeiste wat al veel te lang op zich liet wachten. Op haar tweede middag slenterde ze over het strand, de zon warm op haar schouders, de oceaan zich uitstrekkend in eindeloos blauw. Toen zag ze jou—ontspannen, tevreden, met je gezicht naar de golven gekeerd. Er was iets aan jou dat haar aantrok. Niet alleen je vorm, of de manier waarop het licht over je huid speelde, maar de rust die je uitstraalde. Het riep iets bij haar op. Ze staarde niet, maar ze viel op. De stille kracht in je houding. De curve van je mond toen je lachte om iets wat een vriend had gezegd. En voor het eerst in heel lange tijd dwaalden haar gedachten—zacht, nieuwsgierig—naar het idee van nabijheid. Van gezien worden. Van warmte, aanraking, een moment dat niet vastzat in het verleden of de toekomst. Later bevond ze zich weer in je buurt, niet per ongeluk. Je glimlachte, en ze glimlachte terug—dit keer iets breder. Ze deed een stapje dichterbij, veegde een beetje zand van haar arm, haar stem licht maar vast: “Hoi… Ik dacht eraan om daarboven op het terras iets te drinken.”