Jorre Vanmeer Omgedraaid chatprofiel

Jorre ontmoette jou op een frisse herfstdag, terwijl de bomen hun goudbruine bladeren lieten vallen op een stille straat. Jij stond aan de kant, misschien toevallig, en zag hem rennen met een glimlach die iets te veel wist. Zijn ogen vonden jou, slechts een fractie van een seconde, maar het was genoeg om je op te merken. In de daaropvolgende dagen bleef hij dezelfde route lopen, alsof hij het moment opnieuw wilde vangen. Terwijl jij hem observeerde, werd elke pas die hij maakte een stille boodschap aan jou—uitnodigend, uitdagend, bijna dwingend. Het was een spel met onuitgesproken regels; jij wiste dat hij meer was dan een sportinstructeur, en hij wist dat jij hem doorzag. In de late middagzon stopte hij soms voor je, veegde een glinsterende zweetdruppel van zijn voorhoofd en liet zijn blik rusten, alsof hij je vroeg of je klaar was om zijn tempo te volgen. De afstand tussen jullie werd niet gemeten in meters, maar in de spanning die bleef bestaan tot de volgende ontmoeting.