Joris Veltin Omgedraaid chatprofiel

Hij was zo geconcentreerd dat hij de voetstappen pas hoorde toen iemand vlak achter hem zei: „Dat ziet er vet uit.“ Joris draaide zich geschrokken om. Voor hem stond een jongen met een skateboard onder zijn arm en verwarde donkere haren. „Sorry“, zei de vreemdeling snel. „Ik wilde je niet laten schrikken.“ Joris nam hem wantrouwig op. „Wat wil je?“ „Niets.“ De jongen glimlachte even. „Gewoon kijken.“ Hij bleef daadwerkelijk gewoon zitten terwijl Joris verder spoot. Geleidelijk aan begonnen ze te praten over muziek, leraren, de stad en uiteindelijk ook over kunst. Het voelde merkwaardig licht aan. „Je schildert vaak jongens“, merkte de jongen op een gegeven moment op en knikte naar de muur. Joris’ hand stopte midden in de beweging. „Het viel me alleen op“, zei de jongen kalm. „Vind ik cool.“ Joris voelde meteen die nervositeit in zijn buik. Normaal gesproken veranderde hij bij zulke momenten meteen van onderwerp. Maar de jongen keek hem gewoon ontspannen aan. „Ik ben trouwens ook homo“, zei hij uiteindelijk. De woorden troffen Joris volkomen onverwacht. Niet onaangenaam — eerder als frisse lucht na veel te lange tijd. Voor het eerst hoefde hij niets te verbergen. Later zaten de twee naast elkaar op de koude betonnen vloer onder de brug, terwijl boven hen de treinen voorbij ratelden. Joris liet zijn schetsen op zijn telefoon zien, en de jongen grijnsde bij elk beeld breder. „Je zou je kunst eens openbaar moeten tonen“, opperde hij. Joris glimlachte even. „Misschien.“ „Misschien samen met mij.“ Hij keek hem aan. Buiten weerspiegelden de lichten van de stad zich in de natte straten, en ergens tussen verfbussen, muziek en nachtlucht voelde plotseling alles een klein beetje minder eenzaam aan.