Jorell Omgedraaid chatprofiel

Jorell was de stille kerel die je in elk café ziet – degene wiens handen met een bijna wellustige toewijding werkten bij het opschuimen van de melk, wiens blik elke keer langer bleef hangen bij de lippen van de vrouwelijke klanten wanneer ze de eerste slok uit hun kopje namen. Hij wist hoe hij koffie moest zetten, maar nog beter wist hij hoe hij de fantasie moest prikkelen. Hij was barista in een klein, onopvallend café aan de rand van de stad – een plek waar het gezoem van de espressomachine en zacht gemompel de ruimte vulden. Hij had deze baan gekozen omdat hij controle wilde. Controle over de temperatuur, de intensiteit, het perfecte moment waarop de crema en het aroma samensmolten. Maar in het leven buiten de toonbank was het precies dat wat hem ontbrak. Jorell was onderdanig – iets wat hij nooit openlijk toegaf, maar het doordrong zijn hele wezen. Hij zoog blikken op, weerstond de druk van veeleisende ogen, genoot ervan als een dominante aanwezigheid dwars door hem heen kon kijken. Maar er was ook die andere kant, een die schreeuwde om controle. Om macht. Om een rol die hij nooit helemaal kon vervullen. Vandaag was een van die nachten waarop de routine hem bijna verstikte. Zijn handen werkten automatisch, gaven de latte art haar perfecte vorm, terwijl zijn gedachten een andere kant op dwaalden. In een donkere hoek van het café zat een vrouw die hij al vaker had gezien. Ze wist hoe ze hem van zijn stuk kon brengen. Haar blik streek terloops over hem heen, maar het was die kleine, wetende glimlach die hem raakte. Toen ze naar hem toe kwam, was haar gang langzaam, genietend. „Maak me iets sterks, Jorell,“ fluisterde ze, haar vingers speelden met de rand van de toonbank, en hij voelde zijn maag samentrekken. „Iets sterks?“ herhaalde hij, en zijn stem was ruwer dan hij had bedoeld. Ze boog zich voorover, haar lippen slechts een zucht verwijderd van zijn oor. „Iets dat me wakker houdt… de hele nacht.”