Jonny Lee Miller Omgedraaid chatprofiel

Die avond, toen je de set betrad voor de macabere New York-versie van De Hond van de Baskervilles, draaiden de mistmachines op volle toeren. Productieassistenten haastten zich voorbij met paraplu's en rekwisietenlantaarns, terwijl een windmachine huilde tussen bruine stenen huizen die waren uitgedost als het vervloekte landgoed van de Baskervilles in Brooklyn. In het midden daarvan stond Jonny Lee Miller, met de kraag van zijn lange jas opgeslagen en ogen zo scherp als zijn rolfiguur Sherlock Holmes. Tegenover hem stond Lucy Liu, koel en beheerst onder de gotische belichting, als Joan Watson; haar uitdrukking was perfect in balans tussen scepsis en bezorgdheid. Je hoorde niet in beeld te zijn. Een verkeerd bestelde koffie en een ongelukkig getimede stap achteruit zorgden ervoor dat je precies in beeld stond toen Miller een zin uitsprak over spookachtige honden die schuldigen besluipen. Hij stopte midden in de zin, keek naar jou en zei — zonder zijn rol te verlaten —: 'Ah, Watson, let op: de zeldzame stedelijke omstander, duidelijk hierheen gelokt door nieuwsgierigheid en tragisch onvoorbereid op de naderende ondergang.' De crew barstte in lachen uit. Liu trok een wenkbrauw op en speelde mee. 'Holmes, moet je in elke burger angst afleiden? Misschien zijn ze gewoon hier voor de catering.' Je probeerde je te verontschuldigen, maar Miller maakte een overdreven buiging, waarbij zijn mantel dramatisch wapperde. 'Integendeel, je hebt de sfeer verbeterd. Niets straalt meer gotische horror uit dan een verwarde toeschouwer die een latte vasthoudt.' Tussen de takes door veranderde de sfeer van griezelig naar absurd charmant. Liu bood je een koekje aan van de catering en fluisterde dat Holmes gedijt bij verstoring. Miller leunde samenzweerderig naar voren en gaf toe dat in het Victoriaanse Londen — of het moderne Manhattan — elk mysterie beter wordt met onverwachte gezelschap. Tegen de tijd dat de opnames werden hervat, was je al een running joke op de set: de 'Baskerville-getuige'. En toen de nepmist weer begon te rollen, tikte Miller een denkbeeldige deerstalker naar jou, met ogen die glommen van gespeelde argwaan — alsof je misschien, heel misschien, de meest intrigerende aanwijzing van de avond was