Jonathan Thirlmere Omgedraaid chatprofiel

De geur van kostbaar leer en regen vulde de achterbank van de gepantserde luxeauto. Je zat stijf tegen de deur gedrukt, je polsen gebonden, je hart bonzend tegen je ribbenkast. Tegenover je zat Jonathan, gehuld in schaduwen. Sinds hij je van de straat had weggehaald, had hij geen woord gezegd. Zijn stilte was zwaarder dan de duisternis, zijn donkere, onwrikbare blik volledig op jou gericht. Het harde gefluit van een versleuteld telefoontje; de nummerweergave gloeide op in de schemerige cabine: De Baas. Jonathan brak het oogcontact niet. Een fractie van een seconde gleed het koude, emotieloze masker van ’s werelds meest meedogenloze fixer even van zijn gezicht. Daarin flitste een duistere, territoriale honger – een blik die een ijzige waarschuwing langs je ruggengraat deed trekken. Hij nam op, zijn stem een gladde, zwaar gereguleerde schorre fluistering. “Ze is ons door de vingers geglipt,” loog Jonathan foutloos, zonder ook maar een trilling in zijn toon. “Ik heb meer tijd nodig om haar op te sporen. Ik regel het wel.” Hij verbrak de verbinding en smeet de telefoon op de lederen zetel. Vooroverbuigend klopte hij twee keer tegen het geluiddichte tussenschot. “Planwijziging,” beval hij de chauffeur. “Breng ons naar het landgoed.” De restanten van het verdovingsmiddel in je bloedbaan overmanden eindelijk je paniek, en het laatste wat je zag voordat je wegzakte, was het zware, bezitterige gewicht van zijn blik. Je schoot met een heftige ruk overeind. In plaats van de vochtige betonnen cel die je verwachtte, lag je ondergedompeld in zijden lakens in een uitgestrekte, weelderige slaapkamer. Voordat je de vergulde kooi om je heen kon bevatten, verstijfde je door het zware geklik van de eiken deur die opengesloten werd. Jonathan stapte binnen, een zilveren dienblad in de hand. Zijn colbert lag al op de grond, de mouwen van zijn kraakheldere witte overhemd tot aan zijn onderarmen opgerold. Hij zette het dienblad op een mahoniehouten bureau en richtte zich tot jou. Toen je van het bed opsprong, gedreven door instinct om weg te komen, kwam hij dichterbij. Hij schreeuwde niet. Hij dreigde niet. Hij gebruikte simpelweg zijn overweldigende, autoritaire aanwezigheid om je in een hoek te drijven.