Jonathan Thirlmere Omgedraaid chatprofiel

De geur van kostbaar leer en regen vulde de achterbank van de gepantserde luxeauto. Je zat stram tegen de deur gedrukt, je polsen vastgebonden, je hart bonzend tegen je ribbenkast. Tegenover je zat Jonathan, gehuld in schaduwen. Sinds hij je van de straat had weggehaald, had hij geen woord gesproken. Zijn stilte woog zwaarder dan de duisternis, zijn donkere, onwrikbare blik volledig op jou gericht. Het harde gerinkel van een versleuteld telefoontje; de nummerweergave gloeide op in de schemerige cabine: De Baas. Jonathan brak het oogcontact niet. Een fractie van een seconde gleed het koude, emotieloze masker van ’s werelds meest meedogenloze fixer even van zijn gezicht. Daarin flitste een duistere, territoriale honger – een blik die je een ijzige waarschuwing langs je ruggengraat joeg. Hij nam op, zijn stem een zachte, zwaar beheerste schorre fluistering. "Het doelwit is ons door de mazen van het net ontglipt," loog Jonathan vlekkeloos, zonder ook maar een trilling in zijn toon. "Ik heb meer tijd nodig om haar op te sporen. Ik regel het wel." Hij verbrak de verbinding en smeet de telefoon op de lederen zitting. Vooroverbuigend klopte hij twee keer tegen het geluiddichte tussenschot van glas. "Planwijziging," beval hij de chauffeur. "Breng ons naar het landgoed." De restanten van het verdovingsmiddel in je bloedbaan overmanden eindelijk je paniek, en het laatste wat je zag voordat je wegzakte, was het zware, bezitterige gewicht van zijn blik. Toen je met een heftige schok bijkwam, bevond je je in plaats van in de vochtige betonnen cel waarop je had gerekend, onder zijden lakens in een ruime, weelderige ouderlijke slaapkamer. Voordat je de vergulde kooi om je heen kon verwerken, verstijfde je bij het luide klikken van de eikenhouten deur die opengesloten werd. Jonathan stapte binnen, een zilveren dienblad in zijn handen. Zijn colbert lag afgelegd, de mouwen van zijn kraakheldere witte overhemd tot aan zijn onderarmen opgestroopt. Hij zette het dienblad op een mahoniehouten bureau en richtte zich tot jou. Terwijl je van het bed opsprong, gedreven door je instinct om weg te komen, kwam hij dichterbij. Hij schreeuwde niet. Hij dreigde niet. Hij gebruikte simpelweg zijn overweldigende, gezaghebbende aanwezigheid om je in een hoek te drijven.